ยังไม่หยุด! เขมรเคลมขุนช้างขุนแผน ทั้งที่เนื้อเรื่อง-ชื่อเหมือนไทย อ้างอดีตเกี่ยวดองกัน

sukanlaya s.เผยแพร่: 24 เม.ย. 2569 16:58 น.| อัปเดต: 24 เม.ย. 2569 16:59 น.

ชาวเน็ตไทยโต้เขมรเคลมขุนช้างขุนแผน — ภาพจาก : antifakenewscenter

เกิดอะไรขึ้น? นักร้องทำคลิปเคลมขุนช้างขุนแผน ได้รับอิทธิพลเนื้อเรื่อง-ตัวละครจากไทย อ้างในอดีตคนมีความสัมพันธ์-เกี่ยวดองกัน จึงเกิดวรรณกรรมผสมผสาน

กลายเป็นประเด็นเดือดอีกครั้ง หลังเพจเฟซบุ๊ก Lertler Verwang แชร์ว่า นักร้องชาวกัมพูชา ทำคลิปคอนเฟิร์มว่าวรรณกรรมเรื่อง ขุนช้างขุนแผน ของประเทศไทย ฝั่งเขมรได้นำมาทำละครและภาพยนตร์ตามแบบฉบับของตนเอง ทั้งเรื่องปรัชญา บรรยากาศ เหตุการณ์ และชื่อตัวละครซึ่งตัวเนื้อเรื่องมาจากไทย เป็นการได้รับอิทธิจากไทยโดยตรง

นอกจากนี้ยังเผยว่าวรรณคดีของกัมพูชาได้รับอิทธิพลต่างชาติมา ทั้งประเทศเมียนมา จีน และไทย สาเหตุที่วรรณกรรมมีการผสมผสานทางวัฒนธรรม เป็นเพราะผู้คนในยุคโบราณมีความสัมพันธ์และเกี่ยวดองกันนั่นเอง โดยในทางวรรณกรรมเรื่องขุนช้างขุนแผนของเขมรได้รับอิทธิพลจากประเทศไทย เนื้อหาระบุว่าพลายแก้ว (ขุนแผน) ชาวเมืองสุพรรณ (ปัจจุบันคือจังหวัดสุพรรณบุรี) เดินทางไปทำศึกที่เมืองเชียงใหม่

ข้อมูลจาก ศูนย์ต่อต้านข่าวปลอมเปิดเผยข้อมูลจากกรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม เผยว่าที่มาของวรรณคดีเรื่องขุนช้างขุนแผนมีรากฐานอยู่ในวัฒนธรรมไทยมาตั้งแต่ก่อนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ หน่วยงานที่เป็นที่ยอมรับทางวิชาการ เช่น หอพระสมุดวชิรญาณและกรมศิลปากร นำเนื้อหามาบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษรและตีพิมพ์เผยแพร่

หลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่ปรากฏในรูปแบบหนังสือคือหนังสือที่พิมพ์ในปี พ.ศ. 2460 กรมศิลปากรยืนยันว่าไม่มีหลักฐานเชิงประวัติศาสตร์ใดสนับสนุนว่าวรรณคดีเรื่องนี้มีต้นฉบับมาจากประเทศกัมพูชามาก่อน

ขุนช้างขุนแผนเป็นมหากาพย์พื้นบ้านของไทย คนไทยในอดีตสร้างต้นกำเนิดเรื่องนี้จากการเล่าปากเปล่า หลักฐานเชิงวิชาการระบุชัดเจนว่า คนไทยเริ่มเผยแพร่เรื่องราวในรูปแบบการขับเสภาให้ผู้ฟังรับฟังตั้งแต่ราวปี พ.ศ. 2140-2150 หรือในช่วงอยุธยาตอนปลาย

เรื่องขุนช้างขุนแผนกลายเป็นวรรณกรรมยอดนิยมในศตวรรษที่ 18-19 ต่อมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ กวีและผู้รู้เริ่มจดบันทึกเนื้อหาเป็นลายลักษณ์อักษรอย่างเป็นระบบ หอพระสมุดวชิรญาณจัดพิมพ์เป็นหนังสือเล่มครั้งแรกในปี พ.ศ. 2460 หลังจากผู้เชี่ยวชาญทำการตรวจชำระเนื้อหาอย่างถี่ถ้วน จากนั้นราชบัณฑิตยสภาและกรมศิลปากรรับหน้าที่ตีพิมพ์และดูแลรักษามรดกทางวัฒนธรรมนี้สืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน