ย้อนคำพูด เรย์ แมคโดนัลด์ “เราอาจอยู่ไม่ถึงเกษียณก็ได้” ชีวิตไม่ควรรอจนพร้อม
“บางทีเราอาจจะอยู่ไม่ถึงเกษียณก็ได้นะ” ประโยคนี้มาจาก เรย์ แมคโดนัลด์ ในรายการ “พูดไปเรื่อย” ของ ตั๊ก บริบูรณ์ จันทร์เรือง
เมื่อย้อนกลับมาฟังหลังเรย์เสียชีวิตในวัย 49 ปี วันที่ 19 สิงหาคม 2569 ประโยคนี้อาจฟังดูสะดุดเป็นพิเศษ
แต่ถ้าฟังบทสนทนาทั้งหมด เรย์ไม่ได้กำลังพูดถึงความตาย และไม่ได้กำลังทำนายชีวิตของตัวเอง เขากำลังเล่าว่า ทำไมคนเราจึงไม่ควรรอจนถึงวันเกษียณ แล้วค่อยออกไปทำสิ่งที่อยากทำ
เรื่องทั้งหมดเริ่มจากการเดินทาง…
เรย์ทำงานท่องเที่ยวมาตั้งแต่ยุค Teen Talk ตอนนั้นทีมงานต้องเดินทางไปต่างประเทศเพื่อถ่ายรายการอยู่บ่อยครั้ง แต่ภาพจากทริปหนึ่งถูกนำมาใช้จริงเพียงไม่มาก
เขาจึงคิดว่า ถ้าเดินทางกันมา 5 หรือ 6 วันแล้ว ทำไมไม่ถ่ายให้กลายเป็นรายการท่องเที่ยวเต็มรูปแบบไปเลย
แนวคิดนั้นพัฒนาเป็น Teen Talk Inter ก่อนที่เรย์กับทีมส่วนหนึ่งจะแยกออกมาทำรายการของตัวเอง และเปลี่ยนชื่อไปหลายครั้ง ทั้ง Backpacker และ Visa
เรย์ ทำงานลักษณะนี้ต่อเนื่องประมาณ 6 ถึง 7 ปี ในสายตาคนดู นี่คืองานในฝัน ได้เดินทางต่างประเทศ ได้เห็นโลก และยังมีคนจ่ายเงินให้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบ
แต่เมื่อทำมากพอ งานในฝันก็กลายเป็นงานได้เหมือนกัน
เรย์เล่าว่า เดือนหนึ่งต้องออกเดินทางประมาณ 2 สัปดาห์ งบถ่ายทำมีจำกัด ดังนั้นเมื่อไปถึงประเทศหนึ่ง ทีมต้องเก็บเนื้อหากลับมาให้ได้มากที่สุด
บางทริปถ่าย 4 ตอน บางทริป 6 ตอน และบางครั้งถึง 8 ตอนในประเทศเดียว
เดินทางมากเข้า จนวันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาแล้วจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่เมืองไหน
“กูอยู่เมืองไหนวะ พี่ เราอยู่ประเทศอะไรเนี่ย เราบินไปไหนกันเนี่ย”
ตอนนั้นเรย์รู้แล้วว่าอิ่ม เขาจึงหยุด และไม่ได้หยุดแค่ไม่กี่สัปดาห์ แต่หยุดเดินทางไปประมาณ 2 ปี
ใครชวนไปไหนก็ไม่ไป เพราะแม้แต่การท่องเที่ยวก็กลายเป็นงาน ทุกครั้งที่ออกจากบ้าน เขารู้สึกว่าต้องมีกล้อง ต้องถ่ายวิดีโอ ต้องถ่ายภาพ และต้องเอาอะไรกลับมาทำคอนเทนต์
สิ่งที่เคยทำเพราะสนุก กลายเป็นสิ่งที่เขาอยากหนีอยู่พักหนึ่ง
เงินก้อนสุดท้าย
สองปีผ่านไป ความอยากเดินทางกลับมาอีกครั้ง คราวนี้เรย์มีเส้นทางหนึ่งอยู่ในใจมานานแล้ว
Trans-Siberian แผนแรกคือเริ่มจากปักกิ่ง ก่อนเดินทางผ่านมองโกเลีย ไซบีเรีย และเข้าสู่ยุโรป แต่เพื่อนแซวว่า ถ้าจะแน่จริง ทำไมไม่เริ่มตั้งแต่หัวลำโพงเลย
เรย์คิดดูแล้วพบว่า ทำได้ จึงเริ่มออกจากประเทศไทย ต่อไปจีน มองโกเลีย ไซบีเรีย และยุโรป
ความน่าสนใจคือ ตอนออกเดินทางครั้งนั้นเขา ยังไม่มีช่อง ไม่มีสปอนเซอร์ และไม่มีโฆษณา
เรย์ใช้เงินตัวเอง และตามคำของเขา มันคือ “เงินก้อนสุดท้าย”
แปลว่าไม่มีใครรับประกันว่าเดินทางกลับมาแล้วงานจะขายได้ ไม่มีใครรับประกันว่าจะมีคนดู และไม่มีใครรับประกันว่าจะได้เงินคืน แต่เรย์ไป
เหตุผลง่ายมาก เพราะเขาอยากทำมันสักครั้งในชีวิต ต่อให้งานขายไม่ได้ อย่างน้อยสิ่งที่เอากลับมาได้แน่นอนคือประสบการณ์
ตรงนี้เองที่บทสนทนาเดินมาถึงเรื่องวัยเกษียณ เรย์บอกว่า เขาชอบคนรุ่นใหม่ที่เลือกเก็บประสบการณ์ก่อน เพราะชีวิตไม่ได้รับประกันว่าเราจะมีเวลาหรือร่างกายพร้อมไปตลอด
แล้วเรย์ก็พูดต่อว่า “บางทีเราอาจจะอยู่ไม่ถึงเกษียณก็ได้นะ”
ต่อให้มีชีวิตถึงวัยเกษียณ หลายสิ่งที่เคยอยากทำอาจทำไม่ได้เหมือนเดิม ก่อนตามมาด้วยอีกประโยค “สังขารมีจริงนะเว้ย”
ตั๊กจึงถามถึงร่างกายในวัย 40 กว่า เรย์ตอบติดตลกว่า ใจอาจยังรู้สึกเป็นวัยรุ่น แต่ร่างกายเริ่มมีเสียง “โอ๊ย” แบบที่เมื่อก่อนเคยได้ยินจากพ่อ แล้วพูดอีกครั้งว่า
“สังขารมันก็มีจริง”
นี่คือบริบทจริงของคำพูดเรื่องสังขารในรายการ ไม่ใช่การพูดถึงลางหรือความตาย แต่เป็นเรื่องข้อจำกัดของเวลาและร่างกาย
วันที่พร้อมอาจไม่มีจริง
ช่วงท้ายของรายการ เรย์พูดอีกเรื่องที่ต่อกันพอดี เขาเคยคิดว่า หากจะทำอะไรสักอย่าง ต้องรอให้พร้อมก่อน
- เงินต้องพร้อม
- ขายโฆษณาได้
- เวลาต้องพร้อม
- อากาศต้องพร้อม
- ทุกอย่างต้องลงตัว
แต่เมื่อทำงานมานานพอ เขาพบว่าความพร้อมแบบนั้นแทบไม่มีอยู่จริง เรย์พูดตรง ๆ ว่า “ความเพอร์เฟกต์แม่งไม่มีในโลกเว้ย” เพราะถ้ารอให้งานสมบูรณ์แบบที่สุด ก็อาจไม่ได้ปล่อยงานเสียที
ถ้ารอให้เงินพร้อมที่สุด ก็อาจไม่ได้เดินทาง ถ้ารอให้ชีวิตว่างที่สุด วันนั้นอาจไม่มาถึง
นี่จึงเป็นเหตุผลเดียวกับที่เขานำเงินก้อนสุดท้ายออกเดินทาง ทั้งที่ยังไม่มีคนซื้อรายการรออยู่ และเป็นแนวคิดเดียวกับที่เขาพูดถึงการทำ Rayron : เร่ร่อน ในเวลาต่อมา
เริ่มก่อน แล้วค่อยแก้ระหว่างทาง เพราะการไม่เริ่มเลย ย่อมไม่มีทางเดินไปถึงไหน
บทสัมภาษณ์ของ a day เมื่อเรย์อายุ 41 ปีก็มีแนวคิดคล้ายกัน จากคนหนุ่มที่อยากออกเดินทางตลอดเวลา เขาเริ่มรู้จักกลับบ้านและพักมากขึ้น แต่เมื่อพักพอแล้ว ความรู้สึกว่าโลกยังมีสิ่งที่ไม่ได้ทำก็ทำให้เขาออกไปอีกครั้ง
ชีวิตของเรย์จึงไม่ได้มีแต่การเดินทาง มีทั้งช่วงที่อยากไปทุกที่ ช่วงที่เดินทางจนไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ประเทศอะไร ช่วงที่หยุดทุกอย่างถึง 2 ปี และวันที่กลับมาออกเดินทางด้วยเงินก้อนสุดท้าย
ทั้งหมดเกิดขึ้นก่อนเขาจะได้ข้อสรุปง่าย ๆ ว่า ชีวิตไม่เคยมีวันที่ทุกอย่างพร้อมพร้อมกันหมด
เช้าวันที่ 19 สิงหาคม 2569 เรย์ถูกพบเสียชีวิตภายในบ้านพักย่านพัฒนาการ กรุงเทพฯ ในวัย 49 ปี กล้องวงจรปิดภายในบ้านบันทึกภาพขณะเขาฟุบลงบนโซฟาเวลาประมาณ 00.12 น. ขณะที่สาเหตุการเสียชีวิตยังต้องรอผลตรวจทางการแพทย์ยืนยัน
คนเราอาจมีเงินมากขึ้นในอนาคต อาจมีเวลามากขึ้น อาจมีแผนที่ดีกว่าเดิม
แต่ไม่มีใครรับประกันได้ว่า ในวันที่ทุกอย่างพร้อม ร่างกายและโอกาสของเราจะยังพร้อมเหมือนวันนี้
สำหรับเรย์ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมบางเรื่องจึงควรเริ่มลงมือทำเสียที ก่อนที่เราจะไม่มีโอกาสได้ทำสิ่งนั่นแล้วในวินาทีถัดไป
ข่าวที่เกี่ยวข้อง
- รู้จัก “เร่ร่อน” ช่องท่องเที่ยวของ เรย์ แมคโดนัลด์ คลิปสุดท้ายก่อนเสียชีวิต
- ทริปสุดท้าย “เรย์ แมคโดนัลด์” ร่วมทางเพื่อนรัก พุฒ-ต้าร์ ควบเวสป้า ฉลอง 80 ปีกรุงโรม
- ตำรวจตรวจกล้องวงจรปิด พบ “เรย์ แม็คโดนัลด์” ล้มหมดสติตั้งแต่ช่วงเที่ยงคืน
แหล่งข่าวอ้างอิง
